De kunst van het nemen

Een boek schrijven is één ding. Een boek uitgeven is iets anders. Voor de mensen die mijn blog voor het eerst lezen: ik heb een boek geschreven, dat momenteel bij een aantal meelezers ligt. Na het meelezen en de correctieronde volgt het uitgeven. In mijn oriëntatie op het uitgeefproces word ik mij bewust van de kosten die bij het uitgeven komen kijken: het ontwerpen van de cover, fotografie, tekstopmaak, redigeren, papier inkopen, drukken, ISBN nummer aanvragen, promotie, distributie en ga zo maar door. Dus ik heb een slim plan bedacht: ik ga crowdfunden. Ik ga mensen vragen mij financieel te ondersteunen. In ruil voor hun donatie, bied ik iets aan.

De eerste persoon op wie ik dit plan ging ‘proefdraaien’ dacht daar echter anders over. Zij zei: “Geef me je rekeningnummer maar, dan stort ik wel wat geld”. En toen ging het mis….. Ik kan namelijk geen geld aannemen zonder dat daar iets tegenover staat. Want als er wél iets tegenover staat, dan is het geen hulp, maar zijn we gelijk aan elkaar. En dat is in mijn hoofd niet het geval als ik iets aanneem waar niets tegenover staat. Enfin, stof tot onderzoeken voor deze coach. Ik kom erachter dat ik erg goed kan geven, maar niet goed kan ontvangen of, sterker nog: nemen. En ik realiseer me dat ik veel vrouwen ken, die ook goed kunnen geven, maar geen hulp kunnen aannemen. Terwijl dat op sommige momenten in je leven handig is, bijvoorbeeld als je ziek bent of als je het druk hebt.

Niet passend puzzelstukje
Tijdens coachgesprekken zeggen vrouwen regelmatig dat ze na hun behandelingen meer tijd voor zichzelf willen nemen. De combinatie werk, kinderen, sport en verplichtingen vergt zoveel tijd, dat ze zichzelf hebben weggecijferd. Misschien door ernstig ziek te worden of de confrontatie met de eindigheid van het leven, realiseren deze vrouwen zich dat ze een leven leidden, waarbij andermans belangen voorgingen. Dat voelt niet goed meer. Eén cliënt zei dat ze zich een puzzelstukje voelde, dat net niet paste. Het bleef er altijd een stukje uit steken. Het is heel herkenbaar dat vrouwen na de diagnose borstkanker en na alle behandelingen anders in het leven komen te staan. Het leven na kanker wordt nooit meer zoals het was.

Tijdens de behandelingen is het voor sommige vrouwen makkelijker om hulp te vragen dan in het dagelijks leven voor en na de ziekte. Want ja, je bent ziek, je bent misselijk en moe en je kunt niet zoveel. Iedereen weet dat de behandelingen tegen borstkanker veel energie vergen. Je mag op de bank liggen en hulp vragen. Een soort ziektewinst. Maar als je weer beter bent, de dagelijkse dingen weer oppakt en je ziekte een paar maanden of zelfs jaren achter je ligt, dan heb je dat excuus niet meer. Dan mag je niet meer dagenlang op de bank hangen, dan kun je geen hulp meer vragen….. Of misschien toch wel? En moet er dan iets tegenover staan?

Het plezier van geven
Een andere cliënt zat nog in haar ziekteproces en wilde de mensen om haar heen constant bloemen brengen als dank voor hun hulp. Dat is natuurlijk niet nodig. De mensen om je heen voelen zich vaak machteloos en zijn blij als ze iets voor je kunnen betekenen. Zij geven graag. En hoe mooi is het als je dat geschenk gewoon kunt aannemen. Ik zie inmiddels in dat als je níet aanneemt, je de gever het plezier van het geven ontneemt. Omdat ik zelf graag geef, weet ik hoe het plezier van geven voelt. Dus waarom ontneem ik dat een ander? “Sommige dingen heb je gewoon te nemen” zei een vriendin tegen mij terwijl ze nederig haar hoofd boog om haar woorden kracht bij te zetten.

En dat is lastig. Afgelopen week ging het weer bijna fout: ik had een coachwandeling georganiseerd en er kwam één vrouw wandelen. We hadden een prachtig gesprek. Aan het einde wilde ze mij tien euro betalen, de kosten van de wandeling. En weer zei ik: nee, dat hoeft niet. Oei, gelukkig was ik me er direct van bewust en stelde ik voor dat zij de koffie voor haar rekening nam. Ik ben er dus nog niet, maar ik ben me er wel al van bewust. Ik ga de komende tijd veel oefenen; ik ga crowdfunden. Ik ga op zoek naar donateurs die willen bijdragen aan mijn boek. En als ze geld storten, dan adem ik diep in en onderdruk ik mijn natuurlijke neiging om ‘nee’ te zeggen. In plaats daarvan zeg ik: “Dank je wel voor je bijdrage om mijn boek te laten verschijnen”. Ik buig mijn hoofd en ik ontvang. Met liefde….

Vijf tips om hulp te vragen
Veel vrouwen vinden het moeilijk hulp te vragen en te aanvaarden. Maar draai het eens om: als jouw vriendin borstkanker heeft, dan wil je haar toch ook helpen? Dus de mensen om je heen willen ook graag iets voor jou betekenen om je te ontlasten, om het je makkelijker te maken, om je te troosten en je te steunen. Hieronder vijf tips om je over de drempel te helpen.
1. Zeg ‘ja’ tegen hulp die spontaan wordt aangeboden.
2. Vraag hulp aan iemand waar je vrolijk van wordt, die je energie geeft.
3. Heb er vertrouwen in dat de ander het fijn vindt om iets voor je te doen, te kunnen betekenen.
4. Accepteer dat de ander het anders doet dan jij. Dat is geen reden om zijn of haar hulp niet meer te vragen. Kijk ernaar en misschien brengt het jou op ideeën om het later ook een keer op die manier te doen.
5. Toon je dankbaarheid. Dat is fijn voor de ander en ook voor jezelf.