Een ontmoeting met Christa

Sinds een aantal jaar bezoek ik met enige regelmaat een coach. Op moeilijke momenten in mijn leven ga ik naar Joke. Zij is onder andere natuuurtherapeut en geeft mindfulness-trainingen. Bij Joke kom ik uit mijn hoofd en in mijn gevoel. Ik stop met malen en mijn lijf weet dan feilloos aan te geven waar iets zit en wat het is. We praten dan eerst een half uurtje met een kop thee over wat er in mijn leven gebeurt. Dan ga ik relax liggen op een soort weldadig warme, brede massagebank onder een comfortabele fleecedeken. Joke legt haar handen op mijn schouders, waardoor ik ontspan. Ze strijkt langs mijn armen, romp, benen en voeten, totdat ik me loom en zwaar voel. Dan plaatst ze haar handen aan beide zijden van mijn hoofd en vraagt ze wat er zich in mijn lichaam aandient. Soms is het pijn, soms een beknellende band en soms een heel groot verdriet.

Ik zag mezelf als klein meisje van tien jaar. Ik zat in de klas en zag door de hoge ramen dat mijn moeder in de gang kwam aanlopen. De juf ging naar buiten en praatte met mijn moeder. Ik werd naar buiten geroepen en ik voelde dat het niet goed was. Mijn moeder zei dat mijn zus was overleden. Ze had een longembolie, waarvan ik als kind geen idee had wat dat betekende, en ze was dood. Op de bank bij Joke voelde ik het verdriet van een tienjarig meisje. Het verdriet dat al 35 jaar was weggestopt. En ik zag een helder wit licht.

Hoewel het licht geen vorm en geen gezicht had, wist ik dat het Christa was. Ze straalde vrolijkheid en sereniteit uit. Ze liet eenzelfde wit licht zien in mijn borst. Het zat vlak bij mijn hart en er zat een harde, stenen bescherming omheen. Met haar licht maakte Christa contact met mijn lichtje. Ze wenkte mij en even dacht ik dat mijn tijd was gekomen en dat ik met haar mee zou gaan. Maar het stenen omhulsel brak en mijn licht kon nu alle kanten op schijnen. Het was helder, krachtig en veel groter dan ik in eerste instantie had gezien. Christa wilde mij niet meenemen naar de overkant, zij wilde mij laten zien dat mijn tijd nog lang niet was gekomen. Dat mijn licht zo groot en krachtig was, dat ik erop kon vertrouwen dat ik nog een tijd op deze aarde mocht zijn. Het voelde warm en emotioneel aan. En ik dacht: Christa is dood en zij zit zo vrolijk en sereen te zijn in de hemel. Zij heeft de overgang gemaakt. Als het zo makkelijk is, dan kan ik het ook. En vanaf dat moment was de dood niet meer zo groots en abstract.

Uit: Borstkanker… en nu?!