Een onverwachte wending

2018 was voor mij een zeer bewogen jaar en dat was niet omdat ik vijftig ben geworden. Het was voor mij een memorabel jaar omdat het leven, wederom, een onverwachte wending in petto had. Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat dat de bedoeling van het leven is. Alles, werkelijk alles in het leven is voortdurend in beweging. Niets is blijvend, alles verandert.

Op Valentijnsdag verscheen, na twee jaar schrijven, mijn boek Borstkanker … en nu?! Hiermee ging een droom in vervulling. Met coaching kan ik slechts een aantal vrouwen per jaar ondersteunen, maar met dit boek kan ik veel meer mensen bereiken. En dat bleek ook zo te zijn, want binnen enkele maanden na de boekpresentatie waren er ruim driehonderd exemplaren verkocht. Niet alleen van vrouwen met de diagnose borstkanker, maar ook van mannen, moeders en zussen ontvang ik regelmatig bedankjes voor de inzichten die ik in het ziekte- en herstelproces beschrijf. Het boek geeft kracht, steun en tips.

Ik ben overwerkt
In januari van dit jaar merkte ik al dat ik oververmoeid en overprikkeld was. Naast mijn commerciële werk als projectleider bij TechniekTalent.nu. was ik borstkankercoach, mantelzorger en moeder uiteraard. Ook was ik mij aan het voorbereiden op mijn afstuderen. Ik volgde sinds twee jaar de opleiding Coaching Rondom Kanker bij de academie CRK en had mij voorgenomen in het eerste halfjaar van 2018 af te studeren als excellente coach.

Maar na het verschijnen van mijn boek was het op. Ik had geen energie meer en moest mijn commerciële opdracht bij TechniekTalent.nu voortijdig stoppen. Door de publiciteit rondom mijn boek kreeg ik aanvragen voor coachtrajecten en verzoeken om lezingen en workshops te geven. Maar ik kon daar niet op ingaan, want ik kampte met angst- en paniekaanvallen. Noodgedwongen moest ik coachtrajecten stopzetten en overdragen. Maar dat gaat niet binnen een week, dus de trein raasde nog een tijdje door.

Te moe voor vakantie
Om te ontspannen boekte ik een yogavakantie aan het einde van de winter. De dag voor vertrek had ik niet de moed om mijn koffer te pakken. Ik kon het niet meer overzien. De dag dat het vliegtuig vertrok, bleef ik in bed liggen en besloot ik: laat het vliegtuig maar gaan, ik blijf thuis in mijn vertrouwde omgeving. Ik vertelde niemand dat ik niet ging, zodat ik een week lang op de bank kon uitrusten.

In het voorjaar werd ik benaderd om als borstkankercoach een week op Tenerife te coachen bij Yogini Rosa. De eigenaresse Monique organiseert een aantal keer per jaar yogaretreats voor vrouwen met borstkanker op basis van het Dana principe. Dat houdt in dat deze retreats worden gefinancierd uit andere bronnen, zodat de deelnemende vrouwen de kosten niet hoeven te betalen. Zij mogen wel een bedrag schenken. Dat wordt dan voor een volgend retreat, dus een volgende vrouw met borstkanker aangewend. Ik voelde me vereerd. Het was een prachtig aanbod, maar ook daar had ik de energie niet voor. Monique bood mij aan om als deelnemer mee te gaan, zodat ik kon genieten van de yogalessen en de ontspanning. Het werd een zware week. Ik realiseerde me dat ik in een burn-out terecht was gekomen en constant met spanning in mijn lijf rondliep.

Nieuwe gezondheidsproblemen
De dag na terugkomst uit Tenerife ontving ik post uit het ziekenhuis. Er waren onrustige cellen in mijn lijf gevonden. En diezelfde dag werd ik getroffen door een herseninfarct. Terwijl ik stond te koken, raakten mijn arm en mond verlamd en kon ik nauwelijks meer praten. Ik werd naar het ziekenhuis gebracht, waar een herseninfarct werd geconstateerd. Er volgden weken van onzekerheid, onderzoeken, medicatie, bijwerkingen, angst en hoop. Voor mijn gevoel werd ik teruggeworpen in de tijd. Weer voelde ik me niet in staat te werken evenals in 2014 na de diagnose borstkanker. En ik had zoveel plannen.

Steun van collegacoaches
Zo scheef ik onder andere blogs voor de Stichting Jij Speelt de Hoofdrol, die het jaarlijks Borstkankersymposium organiseert. Het bestuur had mij gevraagd om tijdens het symposium twee workshops te geven: een wandelcoaching en een workshop over mijn boek. De maand oktober kwam dichterbij en de knoop in mijn maag werd groter. Ik had nog geen fut om workshops te geven. Gelukkig kon ik rekenen op de steun van twee collegacoaches: positiviteitscoach Miranda Kalksma en lifecoach Martha Wieling namen de workshops van mij over, zodat ik alleen maar aan hoefde te schuiven.

Verlies vriendin
Privé was het ook een zware tijd: mijn lieve vriendin Liesbeth Veenstra, één van de powervrouwen in mijn boek, vocht al jaren tegen uitgezaaide borstkanker. Dat deed ze succesvol, zodat ze kon genieten van het leven, maar vanaf de zomer ging ze snel achteruit. Op 3 oktober overleed zij helaas. Het is verdrietig om zo’n jonge, prachtige en pure vrouw en vriendin te verliezen. En het is confronterend om te zien dat borstkanker oneerlijk is en levens van kinderen, partners, familie en vrienden overhoop gooit. Liesbeth was en is nog steeds een grote inspiratiebron voor mij. Zij leerde mij dat je alles aankunt wat er op je pad komt. Dat vertrouwen heb ik hard nodig nu mijn gezondheid mij in de steek laat en ik het vertrouwen in mijn lijf ben kwijtgeraakt.

Goed geslaagd
Dit jaar waren er ook hoogtepunten. In september studeerde ik af als eerste post HBO gecertificeerde borstkankercoach in Nederland! En omdat ik het predicaat Excellente Coach wilde behalen, presenteerde ik mijn boek als meesterproef. Dat deed ik met succes en ik kreeg de hoogst mogelijke beoordeling. De examencommissie stelde: ‘Het boek is een prachtige combinatie van persoonlijke verhalen en professionele aanvullingen. Gebaseerd op ervaringen en aan de hand van onderzoek wordt een breed palet van menselijke aspecten getoond. Een concreet en volledig eindproduct, geschikt voor patiënten, naasten en professionals. In deze meesterproef komen (levens)kunstenaarschap, meesterschap en leiderschap volop aan bod en wordt er unaniem geconcludeerd dat Wanda is afgestudeerd als excellente coach rondom kanker.’ Dat is een mooie bekroning op twee jaar studeren en werken. Ik heb mijn borstkankerproces omgezet in iets waardevols voor mensen die nu de diagnose krijgen. En daar ben ik trots op.

Alles heeft een reden
2018 was dus een zeer bewogen jaar. Ik verloor lieve mensen om mij heen en kreeg er nieuwe ontmoetingen en inzichten voor terug. Ondanks alle tegenslagen en het verdriet ben ik ervan overtuigd dat de zon nog steeds schijnt. Soms achter de wolken en soms, gelukkig, zichtbaar. Ik heb de tijd gehad om te mediteren, te lezen, te wandelen, te praten, na te denken en te voelen wat er in mijn lijf gebeurt.

Ik ben ervan overtuigd dat alles in het leven een reden heeft. Niets gebeurt zomaar. Weer ondervind ik dat het hebben van moed, geduld en vertrouwen belangrijk is om door te blijven gaan. Dat steun van familie en vrienden essentieel is om positief te blijven denken en hoop te houden.

Je bent sterk
Sterker dan je ooit had gedacht
Sterker dan de sterkste boom
Oneindig in jouw kracht

(bron: Instagram Liefleven)

Ik ben er nog niet. Ook in 2019 doe ik rustig aan. Dit is daarom mijn laatste nieuwsbrief. Je kunt me wel blijven volgen via Facebook, Instagram en LinkedIn. Ook zal ik blogs blijven schrijven. Zodra die er zijn, laat ik dat via de social media kanalen weten.

Ik wens iedereen voor deze maand en voor heel 2019 veel warmte en liefde toe.