Later als ik….

Wat zou ik het liefst willen doen als alles mogelijk was? Deze vraag schiet de afgelopen dagen regelmatig door mijn hoofd. En ook: Wat houdt mij tegen om te doen wat ik wil doen?

Deze maand was ik te gast bij het Borstkankersymposium 2017. Daar hoorde ik het verhaal over een vrouw die de diagnose uitgezaaide borstkanker kreeg en van haar arts hoorde dat ze niet meer lang te leven had. De werkgever van haar partner bood daarom een vijfdaagse reis naar New York aan, maar de vrouw wilde eerst met een chemokuur starten om de kanker onder controle te krijgen en daarna pas op reis. Dus ze gingen niet. New York bleek na de kuur niet meer haalbaar en er werd een alternatief bedacht: een reis naar Normandië. Helaas bleek dat ook niet meer te lukken. De keuze viel op een weekend Zeeland, maar uiteindelijk is het daar nooit van gekomen. De vrouw werd opgenomen en had spijt op haar sterfbed. Had ze de reis naar New York gemaakt, dan had ze een mooie tijd gehad om op terug te kijken en een mooie herinnering nagelaten.

Ja, natuurlijk kun je de vraag stellen: Had ze deze gedachte ook gehad als de medicatie wel was aangeslagen? Maar de les voor mij is: stel niet uit tot later, wat je vandaag wilt doen. Het zijn vaak je gedachten die je tegenhouden.

Denk jij weleens bij jezelf:
– Als ik voldoende tijd heb, dan ….
– Als de kinderen de deur uit zijn, dan …..
– Als ik een andere baan heb, dan ….
– Als ik meer geld heb, dan …..
– Als ik de juiste partner heb, dan ….
Hoeveel excuses heb je nodig om niet te doen wat je werkelijk wilt? Je leven is nu!

Spijt op sterfbed
De Australische verpleegkundige Bronnie Ware begeleidde veel mensen in de laatste fase van hun leven. Zij vroeg aan deze mensen wat ze zouden veranderen, terugkijkend op hun leven. De meest gegeven antwoorden waren:
1. Ik wilde dat ik de moed had gehad om mijn eigen leven te leven. En niet het leven dat anderen van mij verwachtten.
2. Ik wilde dat ik niet zo hard had gewerkt en er was geweest voor mijn gezin.
3. Ik wilde dat ik de moed had gehad om mijn werkelijke gevoelens te uiten.
4. Ik wilde dat ik meer tijd met mijn vrienden had doorgebracht en vooral: dat ik de vriendschappen die belangrijk voor me waren, had gekoesterd en belangrijk had gemaakt.
5. Ik wilde dat ik mezelf had toegestaan om gelukkig te zijn.

Wake up call
Veel vrouwen die ik coach komen tijdens of na hun ziekte tot de conclusie dat ze hun tijd anders willen besteden. Dat hun prioriteiten anders zijn komen te liggen. De diagnose borstkanker kan, evenals andere levensbedreigende gebeurtenissen, een wake-up call zijn.

Ik merk dat mijn leven wéér aan het veranderen is. Na de diagnose borstkanker stond mijn leven op z’n kop en ik stond op scherp. Bijna alles wat ik tot dan toe had gedaan, passeerde de revue en heroverwoog ik. Wilde ik dit nog wel of niet meer? Nu ik 3 1/2 jaar verder ben en zaken op hun plek vallen, realiseer ik me dat sommige ‘oude’ gewoonten stiekem weer de kop opsteken. Zo werk ik bijvoorbeeld weer meer, langer en vaker dan ik wil. Dat gaat ten koste van mijn sportuurtjes. Terwijl ik sporten belangrijk vind om in conditie en gezond te blijven. Ook vind ik dat ik te weinig tijd uittrek om mijn sociale contacten te onderhouden. Ik stel afspraken uit, omdat ik ‘moet’ werken.

Regie nemen
Het verhaal over de vrouw die niet naar New York ging, maakt me bewust van mijn eigen gedrag. Het herinnert me eraan dat ik zelf de regie over mijn leven kan nemen. Dat ik degene ben die de keuzes maak en dat ik vaker mijn hart wil volgen.

Doe jij op dit moment wat je het liefst zou willen doen? Nee? Stop met denken en start met doen!

Bronnen:
Désirée Hairwassers, gezondheidswetenschapper, blogger en ervaringsdeskundige
Bronnie Ware, Als ik het leven over mocht doen (2012)