WWW: Wat Wil Wanda?

Nadat ik vijf jaar geleden de diagnose borstkanker kreeg, wist ik één ding zeker: ik ga mijn leven anders leven. Ik stond namelijk al jaren in de zesde versnelling: ik had een man, een jong kind, een gevuld sociaal leven, een goed lopende ‘zaak’ als zzp-er met veel opdrachtgevers. Ik had uitdagende opdrachten, ik had ambitie, ik had de lat hoog liggen én ik was perfectionistisch.

De combinatie van deze dingen, leidde ertoe dat ik het altijd druk had. En ik vond het heerlijk. Het was een uitdaging om alle verplichtingen in één dag te laten passen. Elke keer dat dat lukte, voelde ik me tevreden en voldaan. Ik was in de kracht van mijn leven, had heel veel energie, kon daardoor hard werken, veel voor mensen betekenen en dat gaf een goed gevoel.

Mijn lijf wil niet meer
Op 45-jarige leeftijd, op het hoogtepunt van mijn leven, kreeg ik de diagnose borstkanker. Van de ene op de andere dag moest ik stoppen met werken. Dat was pittig, want wie was ik nog, nu ik de rol van moeder, echtgenote, vriendin, adviseur en collega niet meer kon invullen? Ik moest toegeven aan iets dat groter was dan mijzelf: kanker. Mijn lijf was niet meer perfect, ik was niet meer perfect en ik had er geen controle over. Ik moest van de zesde versnelling terugschakelen naar de eerste versnelling, nee, naar z’n vrij met de handrem erop.

Ik voelde me uitgekleed, zeker toen ik door de chemo mijn haren en bijna tien kilo verloor. Mijn borst was al weggenomen, er bleef weinig meer over. Op dat moment gebeurde er iets wonderlijks. Ik voelde een oerkracht in mij opkomen. Ik liep naar de spiegel en kleedde me uit. Naakt, met maar één borst, kaal en vermagerd keek ik in de spiegel en zei tegen mezelf: ‘Uitgekleder kan het niet. What you see, is what you get. Hier moet je het mee doen en hier gá je het mee doen.’ Het was het begin van een nieuwe kijk op mijn leven.

Na alle behandelingen krabbelde ik weer op en wilde ik het beroep oppakken dat ik lang niet meer had uitgeoefend: coach. Maar dan geen gewone coach, maar borstkankercoach. Ik had sterk de behoefte om vrouwen en mannen met borstkanker een steun in de rug te geven in een moeilijke periode. Ik deed dat al wandelend in de natuur, want de natuur is troostend, inspirerend en altijd aanwezig.

Een tweede HALT
Na een paar jaar merkte ik, dat ik weer aan het rennen en vliegen was. Langzamerhand was ik opgeschakeld van de eerste, naar de vijfde versnelling. En weer greep mijn lijf in. Ik kreeg op 50-jarige leeftijd een herseninfarct en weer moest ik terugschakelen. Dit keer zijn de klachten heftiger en duurt het herstel langer. Ik begrijp inmiddels ook dat het herstel niet leidt tot de Wanda die ik hiervoor was. Ik ben een ander mens en ik heb wederom veel geleerd.

In mijn leven tot mijn vijftigste móest ik met name veel van mezelf. Ik moest nog even mijn mail doen, appen, bij een zieke vriendin langs, naar yoga, dat nieuwe boek lezen, mediteren, uitgebreid koken, mijn bijdrage leveren aan de maatschappij en ga maar door. Allemaal verplichtingen die ik mezelf oplegde.

Tijd voor mezelf
Maar sinds deze maand trap ik regelmatig op de rem en heb ik een nieuw motto: WWW. Dat staat niet voor het World Wide Web, maar voor Wat Wil Wanda? Zodoende stelde ik mezelf ook de vraag: Wil ik coachen of wil ik meer energie voor mezelf? Ik heb gekozen voor het laatste, dus stop ik als borstkankercoach. Ik heb mooie wandelingen gemaakt, verdiepende gesprekken gevoerd en veel vrouwen mogen begeleiden. Daarvoor ben ik dankbaar. Maar mijn emmer is leeg. En als je emmer leeg is, kun je ook niet meer uitdelen.

Ook als mij nu iets wordt gevraagd dat voelt als een verplichting of iets waar ik sociaal gezien geen ‘nee’ op kan zeggen, vraag ik: Wat Wil Wanda? En als ik het wil, dan doe ik het. En als ik het niet wil, dan doe ik het niet. Dat klinkt heel simpel, maar dat is het zeker niet. Want ik heb het idee dat ik mensen teleurstel, de kantjes er vanaf loop, egoïstisch ben en te vaak voor mezelf kies. Aan de andere kant merk ik ook dat het mij meer rust geeft, dat ik tijd voor mezelf overhoud. Die tijd kan ik mooi besteden aan mijn herstel, aan nieuwe hobby’s, aan mooie wandelingen, aan echte gesprekken met vrienden in plaats van een snelle app tijdens het koken en aan mijn gezellige puberzoon. Dat voelt goed. Dat wil Wanda.

Fijne zomer!